آفرینش انسان » 86/9/9 «

روزگاری

خاک به افلاک رسید

خدا ، نقش بر خاک کشید

و در آن روح دمید

خاک ، آدم شد

و از آن روز خدا با من شد

و سپس فرمان داد

همگان سجده کنند بر انسان

همه بر خاک شدند

روی بر آینه ی شاکله از خاک شدند

ابلیس

به ظاهر نگریست

و سپس گفت:

جسمم از آتش پاک

آدمیزاد از خاک !

پس از آن گشت درونم

افسار رها کرده ی نفسم دید

گشت بی باک

او به من سجده نکرد

دور شد از باده های ابدی

رانده شد از افلاک

کینه ی آدمیت را به دلش دوخته کرد

بازگشت به درون

وسوسه کرد انسان را

آدمی، آدمیت را به فراموشی داد

تیرگی بر پاک شد

خاک بر خاک شد